Als regendruppels vallen en ingehouden tranen
met brokken ingeslikt toch wellen over wangen
in warme natte banen en lippen ziltheid proeven
zich laven aan dit vocht.
Dan breekt eindelijk het zwijgen open
het onbegaanbare gebied is leefbaar geworden
waar ademen weer vanzelf gaat.
Als regendruppels vallen met tranen niet meer ingeslikt
maar stil ontvangen glijdend over wangen
en rustend op een glimlach
in de warme stilte van ons twee.